leopardus pardalis

Leopardus pardalis

(Ocelot)

Nederlandse soortnaam	Nederlandse naam
Klasse	Mammalia
Order	Carnivora
Familie	Felidae
Geslacht	Leopardus
Soort	Leopardus pardalis

Uiterlijk

Meestal hebben ocelots donkere strepen, vlekken of rozetten gerangschikt in kleine clusters rond donkergekleurde gebieden die de neiging hebben om in parallelle, horizontale ketens te lopen. Rozetten en vlekken zijn omzoomd met zwart en hebben een lichter gekleurd centrum. Zij hebben twee zwarte strepen op hun wangen, zwarte oren met een centrale gele vlek en een of twee zwarte dwarsbalken aan de binnenkant van de poten. Gezichtspatronen zijn zeer verschillend, waardoor individuen gemakkelijk kunnen worden herkend. Hun lange staart is meestal geringd. Ten opzichte van de lichaamsgrootte hebben ze grote poten, bovendien zijn hun voorpoten breder dan hun achterpoten.

Leefgebied

Zuiden van Verenigde Staten, Midden-America en het Noorden van Zuid-America

Klimaat

Een vochtig-subtropische klimaat wordt in het algemeen gekenmerkt door veel neerslag die meer of minder gelijkmatig over het hele jaar verdeeld is. Het onderscheidt zich hierdoor van een echt landklimaat. Ook zijn er grotere thermische amplituden ofwel temperatuurverschillen tussen zomer en winter dan in een tropisch of subtropisch klimaat het geval is. De zomers in een vochtig subtropisch klimaatgebied lijken op die in de vochtige tropen. Ze zijn over het algemeen zeer heet en bovendien natter dan de zomers in een mediterraan klimaat, met veel onweer en sporadisch tropische cyclonen. Anderzijds kent een vochtig-subtropisch klimaatzone over het algemeen koude winters met veel zware stormen en overvloedige sneeuwval, dit als gevolg van de van west naar oost waaiende westenwinden. Er zijn echter gebieden met milde winters die eveneens tot de vochtig-subtropische klimaatzones gerekend worden, zoals de Azoren.

Natuurlijke Vegetatie

Ocelots zijn te vinden in een verscheidenheid aan habitats, waaronder tropische bossen, savanne graslanden, mangrovebossen en moerassen en doornstruikgebieden. Ze leven over het algemeen op hoogtes onder de 1.200 m, maar zijn ook waargenomen op 3.800 m. Hun primaire habitatvereiste is dichte vegetatieve bedekking.

Invloed van de mens en klimaatverandering op het leefgebied

Van de vroege jaren 1960 tot het midden van de jaren 1980 was er veel vraag naar bont van gevlekte katten in de westerse samenleving. Gedurende deze tijd kon een jas gemaakt van ocelotbont voor $ 40.000 (VS) in West-Duitsland worden verkocht. Ocelots waren ook populair als exotische huisdieren en kostten maar liefst $ 800 per dier. Na de overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES) van 1975 werd de internationale handel in ocelots en hun bijproducten (bijvoorbeeld bont) in de meeste landen illegaal. Men kan echter nog steeds dergelijke items kopen op de internationale luchthaven van Managua in Nicaragua of illegaal op de zwarte markt.

Ocelots kunnen gunstig zijn voor de mens door knaagdierpopulaties te beheersen die als landbouwongedierte kunnen worden beschouwd.

Vanwege hun overvloed en brede verspreiding worden ocelots vermeld als een soort van “minste zorg” volgens de IUCN Rode Lijst van bedreigde soorten. Grote bedreigingen voor hun persistentie zijn onder meer habitatverlies en fragmentatie, illegale handel als huisdieren en pelzen en vergeldingsmoorden door pluimveehouders. Desondanks hebben ocelots een sterk herstel doorgemaakt en werd geschat dat er in 1996 tussen de 1,5 en 3 miljoen ocelots leefden.

Vanwege hun populariteit in de westerse bonthandel waren ocelots bijna uitgestorven tegen het midden van de jaren 1980. Bezorgdheid over hun mogelijke uitsterven heeft bijgedragen aan de totstandkoming van de overeenkomst van 1975 inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES). De verkoop van ocelotbont nam aanzienlijk af in de jaren 1980 en wordt niet langer beschouwd als een bedreiging voor hun voortbestaan.

Sociale gedrag

Zoals veel katten is Leopardus pardalis solitair. Hij leeft over het algemeen alleen, maar kan losse associaties vormen met soortgenoten in aangrenzende gebieden. Het dier communiceert door te miauwen en trekt potentiële partners aan via jodelen.

Soorteigen bewegings- en foerageergedrag

Leopardus pardalis, die nachtactief en crepusculair is, kan overdag slapend worden gevonden, waarschijnlijk in holle bomen, te midden van dichte vegetatie of op takken. Hoewel terrestrisch, is L. pardalis ook bedreven in klimmen, springen en zwemmen. Het is meer dan 12 uur per dag actief, gedurende welke tijd het tussen 1,8 en 6,7 km kan reizen, waarbij mannetjes bijna twee keer zo ver reizen als vrouwen.